Terug van een heerlijke vakantie in de Franse Alpen! En de bergen gaven me een mooie opfrisser mee over veerkracht. Onze absolute highlight? Een 3-daagse huttentocht met onze meiden van 1 en 3 jaar. Bente die huppelend en zingend de trail over ging, Lotte die er haar eerste echte stappen zette en samen genieten van het avontuur.. Michiel en ik ontmoetten elkaar ooit hikend in de bergen van Georgië. Dit samen met onze dochters doen, was een absolute droom die uitkwam! Toch ver

Met twee jonge kinderen (inclusief eindeloze mamaaaa’s, slapeloze nachten en opvangvirusjes) wil mijn brein wel eens op standje 'fried' schieten. Zeker als ik me weer heb laten verleiden door toffe opdrachten die wat nieuws van me vragen én we voor het eerst met de meiden een huttentocht gaan maken, wat qua inpakken een behoorlijke puzzel is. En dat m’n brein gefrituurd was bleek afgelopen weekend. Vrijdag reden we naar Apeldoorn om de 75e verjaardag van mijn schoonmoeder te

"Een roodborstje is moediger dan een arend." Die zin bleef hangen toen ik laatst een boekje over vogelwijsheden las. Het verraste me. De arend staat veelal symbool voor vrijheid, kracht en leiderschap. Je ziet hem op vlaggen en logo’s, waar grootsheid en macht worden geëtaleerd. Het roodborstje is klein. Onopvallend bijna. En toch.. ze durft dichtbij te komen. Dat roodborstje bracht me terug naar mijn oma. Ze was blind en als ik langskwam ‘keek' ze met haar handen. Ze voelde

“.. gedrag afleren..” hoorde ik iemand laatst zeggen. Een term die vaak voorbij komt in coaching en trainingen, en dat verwondert me.. Want waarom zouden we gedrag willen afleren? Gedrag dat ons ook iets, en soms zelfs ver, heeft gebracht. Ooit is het helpend geweest. En wie weet komt het nog eens van pas. Mijn eigen vertrouwde patroon is ‘heel hard mijn best doen’. Het bracht me veel en ver. Maar op een gegeven moment kwam ik in een situatie waarin dat kostte wat kost mijn b

Mijn ‘signature move’ die tot feedback leidde. Wanneer ik voor een groep sta, ga ik regelmatig even door m'n hurken. Het is inmiddels mijn signature move geworden. Die gewoonte is diep geworteld. Als oud-handbalster en coach ben ik gewend om tijdens een time-out op de vloer te kruipen, onze hoofden bij elkaar te steken, de tactiekborden erbij te pakken en zo samen een nieuwe strategie te bepalen. Mijn intentie tijdens een training is precies hetzelfde: op gelijke hoogte komen

“Vertellen mama,” zegt mijn dochter van 2 tijdens ons avondritueel. We praten de dag door en het gaat over iemand die we goed kennen, maar die zij een beetje ‘spannend’ vindt. Ik vraag haar waarom. Ze denkt even na, knijpt haar ogen samen en zegt: “Hij kijkt zo.” En even later; “Hij lacht niet.” Meteen daarna doet ze haar ogen wijd open: “En jij kijkt zó!” Ik was verrast. Zo jong, en nu al in staat om niet alleen te voelen dat ze iets ‘spannend' vindt maar ook te benoemen wel

We willen zo graag de garantie dat het lukt. Voordat we een spannende keuze maken willen we het liefst met zekerheid weten dat ‘als ik dit doe, komt het goed.’ Maar de realiteit van de moed om dingen anders te doen is dat je een drempel over hebt te gaan. En wat zich daar precies bevindt.. dat weet je niet. In de filosofie noemen we dit de liminale ruimte. Het is de overgangsfase waarin je je bevindt tussen je oude comfortzone en elk mogelijk nieuw antwoord. Het oude is weg,

“Mijn baan opzeggen? Dat doe ik echt niet hoor. Ik ben helemaal niet avontuurlijk.” Dat zei een coachee eens tegen me toen we haar loopbaanwens onderzochten. Ze zat niet meer op haar plek, maar ja... wat nu?! Ik vroeg haar: “Dus je hebt écht nog nooit iets avontuurlijks gedaan? Denk eens terug aan een moment waarop je buiten je comfortzone stapte. Iets wat je best spannend vond.” Het bleef even stil. Totdat ze haar ogen een beetje dichtkneep en er een glinstering verscheen. T

Deze maand is het acht jaar geleden dat ik mijn vaste contract inleverde en me onderdompelde in het magische trainersvak. Echt de beste beslissing! Iemand zei laatst tegen me dat ze het zo dapper vond. Maar zo voelde het destijds niet. Blijven voelde simpelweg niet meer als een optie. Het kostte me te veel energie. Ik leerde toen een belangrijke les: er zit een wereld van verschil tussen iets goed kunnen en er energie van krijgen, versus iets goed kunnen en er op leeglopen. I

Je hoeft het alleen maar te herinneren. Afgelopen week bracht ik vier dagen buiten door. Eerst wandelend met mijn gezin tijdens een tweedaagse trektocht van Nivon natuurvrienden rondom Baarn (aanrader!) en direct daarna tijdens een tweedaagse workshop over het ritme van de seizoenen van Phoenix Opleidingen (ook een aanrader). En in die bedding van de natuur ontstond er ruimte. Ruimte om me opnieuw te verbinden. Met mezelf, de ander en de wereld om me heen. Er kwamen thema’s b

“Het komt niet voor niets op je pad.” Een zin die ik regelmatig voorbij hoor komen. En.. ik ben het er niet mee eens. Ik snap de behoefte eraan. Het idee dat lijden ergens toe dient. Maar soms is lijden gewoon lijden. Zonder reden, zonder doel. Lot. Ik geloof niet dat alles om een reden gebeurt. Soms zit het leven gewoon tegen. Dan gaat er iets flink mis of ervaar je verlies, en dat doet zeer. Zoals het overlijden van mijn moeder, inmiddels alweer ruim 11 jaar geleden. Dat is

Aan de buitenkant klopt alles. Waarom voelt het dan vanbinnen niet altijd zo? Je hebt een goede baan, een fijn sociaal leven en de dingen op orde. Als mensen vragen hoe het gaat, zeg je: "Lekker druk, maar goed hoor!" En je meent het ook.. voor 90%. Die andere 10%? Dat is het stemmetje dat 's avonds laat vraagt: "Is dit het nou? Doe ik dit voor mezelf of omdat ik denk dat het zo hoort?" "Maar ik heb geen groot probleem," hoor ik coachees vaak zeggen. "Ik ben niet in paniek. I

“Doe ik het zo goed?” Tijdens een trainersopleiding die ik onlangs verzorgde, viel me iets op bij een van de deelnemers. De groep oefende met lastige situaties op de trainersvloer, samen met een trainingsacteur. En telkens als de acteur haar uitdaagde, zochten haar ogen de mijne. Alsof ze mijn goedkeuring nodig had om haar plek in te nemen. Ik kon haar op dat moment teruggeven wat ik zag. Ze herkende het meteen: ze was zo gefocust op de verwachtingen van de ander, dat ze zich

"Mooi dat jij je inzet voor de wereld, en vergeet niet dat er hier ook veel te betekenen valt." Ik hoor het mijn moeder nog zeggen. Ik was jong, idealistisch en vastbesloten om de wereld positief te veranderen. Hoe groter de schaal, hoe beter. Dat dacht ik. Pas veel later, na jarenlang gewerkt te hebben binnen diverse (internationale) organisaties en samenwerkingen, begon de wijsheid van mijn moeder te landen. Ik zag vaak hetzelfde patroon: professionals die waanzinnig goed z

“Wie van jullie heeft er wel eens een training gevolgd waar je ontzettend veel hebt geleerd... om er vervolgens helemaal niets mee te doen?”, vroeg ik. Bijna alle deelnemers zetten een stap naar voren. Bizar he?! Zonde van de tijd, de energie en het budget. Dat brengt me bij de quote: “Inzicht zonder handeling brengt nog geen verandering.” Maar hoe zorg je ervoor dat datgene wat jouw deelnemers leren in de trainingsruimte ze ook daadwerkelijk toepassen in hun praktijk? Mijn

“Dat kun je toch niet maken bij die doelgroep?!”🎈 Het is een vraag die ik vaak krijg van (aankomend) vakgenoten. Welke werkvorm zet je waar in? Je kunt toch niet alles met iedereen doen? Mijn antwoord? Jawel! Als jij het maar kunt dragen. Vaak leeft het idee dat we voor 'serieuze' doelgroepen alleen 'serieuze' werkvormen mogen gebruiken. Dat we bij directeuren in driedelig grijs moeten wegblijven van speelsheid. Maar of ik nu voor jongeren, trainers-in-opleiding of een raad

“Ze onthouden er toch niets van!” Het is een opmerking die we hoorden toen we vertelden dat we met onze dochters (7 maanden en 2,5 jaar) een maand door Sri Lanka gingen reizen. Mijn antwoord?... Ze herinneren het zich misschien niet hoofdelijk, maar ik ben er van overtuigd wel met hun hart! Onze meiden zullen zich de specifieke route of de namen van de tempels niet herinneren. Wie wel ;) Maar we planten met onze avonturen wel een kiem voor verwondering. Door ze nu al mee te n

Je wilt jouw team/de groep bedanken voor hun inzet en de impact die ze gemaakt hebben. Ik hou zelf enorm van verassingen per post. Old...

Zonde toch? Als met een project en/of samenwerking die tot een einde komt opgedane inzichten verloren gaan. Zorg dat je deze wijsheden...

Wat is er fijner dan een samenwerking met complimenten af te sluiten?! Hier kun je echt mee uitpakken: de letterlijke en figuurlijke...