Het komt niet voor niets op je pad

“Het komt niet voor niets op je pad.” Een zin die ik regelmatig voorbij hoor komen. En.. ik ben het er niet mee eens.

Ik snap de behoefte eraan. Het idee dat lijden ergens toe dient. Maar soms is lijden gewoon lijden. Zonder reden, zonder doel. Lot.

Ik geloof niet dat alles om een reden gebeurt. Soms zit het leven gewoon tegen. Dan gaat er iets flink mis of ervaar je verlies, en dat doet zeer.

Zoals het overlijden van mijn moeder, inmiddels alweer ruim 11 jaar geleden. Dat is niet met een reden op mijn pad gekomen. Het is niet ergens goed voor. En als dat wel zo zou zijn dan had ik haar liever terug gehad dan welke levensles dan ook geleerd te hebben.

Dat betekent overigens niet dat ik er geen betekenis uit kan halen. Maar die betekenis zit niet in waarom het gebeurde of waarom het mij overkwam. De betekenis zit in wat ik er uit meeneem. 

Zo voel ik me bijvoorbeeld enorm dankbaar dat zij mijn moeder is en we zo’n goede band hebben. Ik weet dat dat niet vanzelf sprekend is. En ik kijk met een warm hart terug op hoe we er als familie voor haar konden zijn in haar laatste weken. Ook weet ik nu nog bewuster dat het leven eindig is en probeer ik mezelf uit te nodigen voluit te leven en tegelijkertijd te genieten van de kleine dingen. Die stiekem heel groots zijn. Ik maak mezelf niet meer zo snel gek en mijn vertrouwen in wat ik aan kan is uitgedijd. 

Dat maakt het verlies niet minder groot, maar het maakt het wel draaglijker. 

Betekenis geef je niet omdat het moest gebeuren, maar omdat het er was. Het helpt om dat ‘iets op je pad’ steeds meer plek te geven, en dat brengt rust.

Dat doet me denken aan Edith Eger, die onlangs overleed. Zij wist als geen ander dat lijden niet altijd een reden heeft, maar dat we wel altijd een keuze hebben in wat we ermee doen. Dat je niet kunt veranderen wat er is gebeurd, maar wel kunt kiezen hoe je nu leeft. Haar boek ‘De Keuze’ vind ik een enorme aanrader.