Fried brains

Met twee jonge kinderen (inclusief eindeloze mamaaaa’s, slapeloze nachten en opvangvirusjes) wil mijn brein wel eens op standje 'fried' schieten. Zeker als ik me weer heb laten verleiden door toffe opdrachten die wat nieuws van me vragen én we voor het eerst met de meiden een huttentocht gaan maken, wat qua inpakken een behoorlijke puzzel is. En dat m’n brein gefrituurd was bleek afgelopen weekend.

Vrijdag reden we naar Apeldoorn om de 75e verjaardag van mijn schoonmoeder te vieren, inclusief nachtje weg. Zaterdagmiddag had ik de politie aan de lijn, ze stonden voor ons huis. Onze voordeur stond namelijk wagenwijd open. En een postbezorger die twee dagen achter elkaar een pakketje bracht en zag dat de situatie onveranderd was, schakelde de politie in.

Nou hebben wij een nogal zware voordeur en om te voorkomen dat ik mezelf buitensluit als ik snel even iets naar buiten breng of naar binnen haal, klem ik er uit gewoonte een houten blokje tussen. In alle haast om op tijd te vertrekken heb ik met het inladen van de auto dat blokje ertussen gezet.. en ben vervolgens zo de auto in gestapt en weggereden.

Dus had ik een agent aan de lijn, die heel netjes onze woning checkte. De waardevolle spullen lagen er nog onaangeroerd bij en de enorme ravage in huis bleek (gelukkig!) volledig van onszelf te zijn.

Nu is n=1 natuurlijk geen wetenschappelijk bewijs dat de meeste mensen deugen. Al geloof ik dat wel graag! En hoe meer ik daarop focus, hoe meer van dit soort ervaringen ik om me heen zie en hoor; het positieve, de zorg & support voor elkaar, de verwondering.

Ik zou daar best wat meer van willen lezen in het dagelijkse nieuws. Een beetje meer balans tussen alle heftigheid en de mooie acties en ontwikkelingen die er ook zijn.

Wat wél bewezen is na deze actie: ik ben heel erg toe aan vakantie. De komende 3 weken ben ik lekker offline, avonturen aan het sparen in de bergen.

P.S. Geen foto van de situatie, maar wel eentje van een ander leuk weekendje weg die mijn #momlife treffend neerzet.