“Dat kun je toch niet maken bij die doelgroep?!”

“Dat kun je toch niet maken bij die doelgroep?!”🎈

Het is een vraag die ik vaak krijg van (aankomend) vakgenoten. Welke werkvorm zet je waar in? Je kunt toch niet alles met iedereen doen?

Mijn antwoord? Jawel! Als jij het maar kunt dragen.

Vaak leeft het idee dat we voor 'serieuze' doelgroepen alleen 'serieuze' werkvormen mogen gebruiken. Dat we bij directeuren in driedelig grijs moeten wegblijven van speelsheid. Maar of ik nu voor jongeren, trainers-in-opleiding of een raad van bestuur sta.. ik nodig ze met hetzelfde gemak uit om op een ballon te gaan zitten.

“Waarom een ballon?”, zul je wellicht denken.

Het is voor mij de ultieme metafoor voor de kracht van overtuigingen. We laten ons vaak leiden door niet-helpende gedachten, zoals “dit kan (ik) niet!” Door letterlijk te ervaren dat je op een ballon kúnt zitten, ontdek je dat je vaak veel meer kan dan je denkt.

Natuurlijk is het doel van de oefening leidend en moet het aansluiten bij de leerbehoefte. Maar het succes ervan valt of staat niet bij de doelgroep; het valt of staat bij de trainer.

Mijn visie op ervaringsgericht leren:

 ⚡️Het doel is heilig: een werkvorm is nooit een 'trucje'. Het moet naadloos aansluiten bij de leerdoelen.

⚡️ De trainer is de drager: ben jij zelf 100% comfortabel met waar je de groep toe uitnodigt? Cursisten voelen jouw aarzeling en dus ook vertrouwen direct.

⚡️De groep volgt de energie: als jij de veiligheid biedt, durft de groep te spelen. Juist in die beweging ontstaat het échte leren. En humor? Dat is bij uitstek een krachtig middel voor een lerend brein!

Kortom, er zijn geen ongeschikte doelgroepen voor een werkvorm, er zijn alleen werkvormen die (nog) niet passen bij de trainer (of bij het leerdoel!).

Ik ben benieuwd naar mijn vakgenoten: welke werkvorm durf jij (

nog) niet in te zetten bij een specifieke doelgroep? En wat zegt dat eigenlijk over jouw eigen overtuigingen?