Lessen die je pas later begrijpt

"Mooi dat jij je inzet voor de wereld, en vergeet niet dat er hier ook veel te betekenen valt."

Ik hoor het mijn moeder nog zeggen. Ik was jong, idealistisch en vastbesloten om de wereld positief te veranderen. Hoe groter de schaal, hoe beter. Dat dacht ik.

Pas veel later, na jarenlang gewerkt te hebben binnen diverse (internationale) organisaties en samenwerkingen, begon de wijsheid van mijn moeder te landen.

Ik zag vaak hetzelfde patroon: professionals die waanzinnig goed zijn in het formuleren van grote missies. Sectoren transformeren, complexe problemen oplossen, écht impact maken. Maar in die gedrevenheid vergeten we soms de mens direct naast ons. De collega die vastloopt, de partner die druk voelt, of de toon van het gesprek in een vergadering.

Ik geloof niet dat er een scheiding is tussen 'hier' en 'de wereld'.

Juist door dichtbij te beginnen leg je de basis voor de verandering die je in de wereld wilt zien. Dat is geen tegenstelling, maar een logisch gevolg. De kwaliteit van hoe we nú aanwezig zijn voor onze collega’s en partners, bepaalt de kwaliteit van de impact die we op grotere schaal maken.

Wil je de wereld veranderen? Begin dan eens met de vraag: "Wie wil ik vandaag zijn voor de mensen direct om mij heen?" Die vraag heeft mij enorm veel gebracht. Onder andere een carrière-switch, maar dat is een ander verhaal ;)

En vanuit die menselijke basis is het zoveel makkelijker om écht verschil te maken in het grote geheel.

Welke les van je opvoeders ben jij pas veel later gaan begrijpen?