Puur waarnemen

“Vertellen mama,” zegt mijn dochter van 2 tijdens ons avondritueel.

We praten de dag door en het gaat over iemand die we goed kennen, maar die zij een beetje ‘spannend’ vindt.

Ik vraag haar waarom. Ze denkt even na, knijpt haar ogen samen en zegt: “Hij kijkt zo.” En even later; “Hij lacht niet.” Meteen daarna doet ze haar ogen wijd open: “En jij kijkt zó!”

Ik was verrast. Zo jong, en nu al in staat om niet alleen te voelen dat ze iets ‘spannend' vindt maar ook te benoemen welke non-verbale signalen dat gevoel triggeren.

Het deed me denken aan een logeerpartij van jaren geleden met mijn nichtje van toen 4. Toen ze ’s ochtends wakker werd en bij me in bed kroop, vertelde ze dat ze het toch wel een beetje spannend vond. Maar.. ze had iets ontdekt! Ze kneep haar ogen samen en liet haar mondhoeken zakken. “Als ik zo kijk”, zei ze “dan vind ik het spannend. Maar als ik zo kijk,” en ze opende haar ogen wijd open en toverde een glimlach op haar gezicht, “dan vind ik het leuk.”

Hoe fysiologie en stemming elkaar beïnvloeden voelen kinderen voelen feilloos aan.

Het toont mij maar weer hoe ontzettend wijs kinderen zijn. Puur in hun waarneming en vol in verbinding met hun lijf.

Als volwassenen raken we dat zuivere waarnemen en voelen soms een beetje kwijt. We interpreteren en rationaliseren er op los. Dan schieten we in ons hoofd en vergeten te luisteren naar wat ons lichaam ons vertelt.

Terwijl daar juist de sleutel ligt tot échte verbinding, effectieve communicatie en persoonlijk leiderschap.

In mijn werk als coach en trainer mag ik mensen vaak helpen om precies dit weer te herontdekken: écht kijken, puur waarnemen en voelen wat er gebeurt. Eigenlijk hoeven we niks nieuws te leren, we hoeven ons alleen maar te herinneren wat we als kind al wisten.

Herken je dat? Dat je van de kleinste observaties van een kind de grootste inzichten krijgt?

P.S. De meiden nemen hier heel nauwlettend een schemerdans van de vogels waar.